R
RSS
مهمان
مهمان
خود فردوسی هم در دورهای مشابه دست به همین کار زد؛ فقط او نویسنده بود، نه خریدار. وقتی زبان فارسی زیر فشار زبان عربی داشت رنگ میباخت، فردوسی بهجای اینکه منتظر بماند سیاست وضعیت را حل کند، سی سال از عمرش را گذاشت تا یک نظم زبانی و روایی بسازد که هیچ قدرتی نتواند نابودش کند. بیت آخر شاهنامه را به یاد بیاورید: «بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی.» این جمله دقیقاً همان چیزی است که مدل حفظ معنا توضیح میدهد؛ وقتی دنیای بیرون بیثبات است، انسان یک دنیای داخلی و منسجم میسازد که بتواند رویش بایستد.
ادامه مطلب.....
ادامه مطلب.....