ف
فاطمه علی اصغری
مهمان
مهمان
به گزارش پایگاه خبری جوان خودرو؛
یکی از مباحثی که طی سالهای اخیر همواره نقل محافل خودرویی کشور بوده و هست بدون شک بحث خصوصیسازی یا توسعه سرمایه خصوصی در زمینه تولید خودرو بوده است. این امر نکتهایست که از سالهای دور یکی از معضلات جدی در صنعت خودروی کشور به شمار میآمدهاست. به گونهای که بسیاری از کارشناسان تنها راه برونرفت صنعت خودرو از معضلات و مشکلات مختلف و جبران عقبماندگی از بازار جهانی را فعالیت هرچه بیشتر بخش خصوصی در این عرصه میدانستند.
جنگ غیر خودروییها بر سر ایرانخودرو و سایپا
این مباحث با جدیتر شدن امکان واگذاری دو خودروساز بزرگ کشور یعنی ایرانخودرو و سایپا به بخش خصوصی، قوتی بیش از پیش گرفت. همین امر بود که باعث شد بسیاری از شرکتها و مؤسسات خصوصی بزرگ با سرمایههای هنگفت، سودای ورود به صنعت محبوب و استراتژیک خودرو را در سر بپرورانند. گاهی صحبت از ورود هلدینگهای بزرگ بازرگانی به صنعت خودرو میشد، گاهی برندهای بزرگ صنایع پروتئینی طمع بازار خودرو را میکردند و گاهی هم فعالان عرصه آرد و نان و ماکارونی به فکر تولید خودرو میافتادند.
از ایرانخودرو گذشت، مراقب سایپا باشید
در این بین برخی هلدینگهای بزرگ نیز توانستند نقشهای کوچک یا گهگاه بسیار بزرگ و تأثیرگذار در این صنعت برای خود دست و پا کنند. البته فرایند واگذاری ایرانخودرو با کشمکشفراوان و اما و اگرهای زیاد بالأخره انجامشد و باید منتظر بود تا طی سالهای آینده نتیجه واقعی آن را دید. اما با توجه به اینکه همچنان بحث واگذاری دیگر خودروساز کشور به بخش خصوصی شنیده میشود، باید دید آیا واقعاً به صِرف داشتن سرمایه یا موفقیت در صنایع دیگر و حتی صنایع مرتبط با خودرو میتوان یک مجموعه را شایسته تملک یکی از بزرگترین خودروسازان کشور دانست؟
خودرو صنعتی ورای صنایع دیگر
بدون شک صنعت خودرو یکی از پیچیدهترین صنایع در تمام جهان است. صنعتی که بر لبه تکنولوژی حرکت میکند، هر لحظه در حال پوست اندازی کامل است، مستقیم با مصرف کننده عام در ارتباط است و بخصوص در سالهای اخیر با حجوم رقبای جدید مواجه شدهاست. پر واضح است که معضلات صنعت خودرو در بازار جهانی تفاوتهای فاحشی با معضلات خودروسازان داخلی دارد، اما در عینحال کلیات این صنعت در تمام دنیا یکسان است.
برخی مدعیان ورود به خودرو سازی بر این باورند که چون در زمینه تأمین قطعات خودرو فعال بوده و بعضاً موفق عمل کردهاند این میتواند سندی بر موفقیت آنها در زمینه تولید خودرو نیز باشد. حال آنکه باید بدانیم در صنعت خودرو مانند هر صنعت پیچیده دیگری، نیاز به یک زنجیرهتأمین پیچیده وجود دارد. زنجیرهای متشکل از چندین تأمین کننده توانمند مختلف تا نه تنها قدرت چانهزنی کافی در اختیار خودروساز باشد بلکه بتواند در هر لحظه به هر دلیل از یک تأمینکننده به تأمینکننده دیگر تغییر موضع دهد و استراتژیهای خاص خود را اعمال کند.
ریسک تولید تکمنبعی
این درحالیاست که حضور پررنگ قطعهسازان در بین سهامدارن و هیئت مدیره خودروسازان باعث سوق دادن خودروساز به سمت فعالیت به شکل تکمنبع شده و به نوعی میتواند به پاشنه آشیل خودروساز بدل شود. این امر در بین تمام خودروسازان بزرگ دنیا به وضوح دیده میشود که به هیچ عنوان به صورت تک منبع در زمینه هیچ قطعهای فعالیت نمیکنند. حتی بعد از بروز برخی مشکلات در زمینه تأمین قطعات از چین بخصوص بعد از همهگیری کرونا، امروزه دنیای خودرو در تلاش است تأمینکنندگانی غیر چینی هم در زمینههای مختلف برای خود درنظر بگیرد. به همین دلیل فعالیت یک خودروساز به صورت تک منبع یک اشتباه استراتژیک مهم است و حضور یک تأمینکننده به عنوان سهامدار اصلی میتواند این ریسک را افزایشدهد.
از سوی دیگر سرمایهگذارانی که مطلقاً هیچگونه تجربه و پیشینهای در زمینه خودرو ندارند نیز به صِرف داشتن سرمایه سنگین، گزینه مناسبی برای به دستگرفتن کنترل خودروسازان بزرگ و با سابقه کشور نیستند. زیرا غیر از اینکه صنعت خودرو بالذات پیچیده و خاص است، این صنعت در کشور ما باپیچیدگیها و معضلاتی ویژه مواجهاست که در هیچ کتابی نوشتهنشده و در هیچ کالج و دانشگاهی تدریس نمیشود. لذا موفقیت در عرصه بازرگانی، صنعت غذا، صنعت دارو و حتی صنایع نظامی هیچ تضمینی مبنی بر موفقیت در صنعت خودرو نیست. درواقع صنعت خودرو ورای تأمین سرمایه، قطعه، تکنولوژی و تولید خودرو دو بخش بسیار کلیدی و مهم دارد. بخش تحقیق و توسعه(R&D)و بخش خدمات پس از فروش در صنعت خودرو با هر صنعت دیگری تفاوتهای بنیادین داشته و نیاز به تجربه و تخصیص عمیق در این زمینهها دارد.
نه انحصار نه واگذاری بیقاعده
اما این به آن معنا نیست که هیچکس حق ورود به این صنعت را ندارد که همانا انحصار و انحصار طلبی بلای جان هر صنعتی بوده، هست و خواهدبود. از همین روی پیشنهاد میشود که سازمانهای ذیربط بجای تحویل دادن لقمههای سنگین و بزرگ به بخش خصوصی، شرایطی را فراهم آورند که سرمایههای این بخش به صورت مستقل در زمینه تولید خودرو فعال شوند و پس از کسب تجربه و تبحر کافی آنگاه قصد سهامداری عمده در بزرگترین خودروسازان کشور را در سر بپرورانند. مخلص کلام اینکه هم قطعهساز میتواند خودروساز شود و هم تولیدکننده ماکارونی میتواند سرمایه خود را به این صنعت جذاب سرازیر کند اما تملک بزرگترین خودروسازان کشور نیاز به تجربه و پیشینهای جدی در زمینه تولید و عرضه خودرو و نیز توسعه محصول دارد.
انتهای پیام/
ادامه مطلب.....
یکی از مباحثی که طی سالهای اخیر همواره نقل محافل خودرویی کشور بوده و هست بدون شک بحث خصوصیسازی یا توسعه سرمایه خصوصی در زمینه تولید خودرو بوده است. این امر نکتهایست که از سالهای دور یکی از معضلات جدی در صنعت خودروی کشور به شمار میآمدهاست. به گونهای که بسیاری از کارشناسان تنها راه برونرفت صنعت خودرو از معضلات و مشکلات مختلف و جبران عقبماندگی از بازار جهانی را فعالیت هرچه بیشتر بخش خصوصی در این عرصه میدانستند.
جنگ غیر خودروییها بر سر ایرانخودرو و سایپا
این مباحث با جدیتر شدن امکان واگذاری دو خودروساز بزرگ کشور یعنی ایرانخودرو و سایپا به بخش خصوصی، قوتی بیش از پیش گرفت. همین امر بود که باعث شد بسیاری از شرکتها و مؤسسات خصوصی بزرگ با سرمایههای هنگفت، سودای ورود به صنعت محبوب و استراتژیک خودرو را در سر بپرورانند. گاهی صحبت از ورود هلدینگهای بزرگ بازرگانی به صنعت خودرو میشد، گاهی برندهای بزرگ صنایع پروتئینی طمع بازار خودرو را میکردند و گاهی هم فعالان عرصه آرد و نان و ماکارونی به فکر تولید خودرو میافتادند.
از ایرانخودرو گذشت، مراقب سایپا باشید
در این بین برخی هلدینگهای بزرگ نیز توانستند نقشهای کوچک یا گهگاه بسیار بزرگ و تأثیرگذار در این صنعت برای خود دست و پا کنند. البته فرایند واگذاری ایرانخودرو با کشمکشفراوان و اما و اگرهای زیاد بالأخره انجامشد و باید منتظر بود تا طی سالهای آینده نتیجه واقعی آن را دید. اما با توجه به اینکه همچنان بحث واگذاری دیگر خودروساز کشور به بخش خصوصی شنیده میشود، باید دید آیا واقعاً به صِرف داشتن سرمایه یا موفقیت در صنایع دیگر و حتی صنایع مرتبط با خودرو میتوان یک مجموعه را شایسته تملک یکی از بزرگترین خودروسازان کشور دانست؟
خودرو صنعتی ورای صنایع دیگر
بدون شک صنعت خودرو یکی از پیچیدهترین صنایع در تمام جهان است. صنعتی که بر لبه تکنولوژی حرکت میکند، هر لحظه در حال پوست اندازی کامل است، مستقیم با مصرف کننده عام در ارتباط است و بخصوص در سالهای اخیر با حجوم رقبای جدید مواجه شدهاست. پر واضح است که معضلات صنعت خودرو در بازار جهانی تفاوتهای فاحشی با معضلات خودروسازان داخلی دارد، اما در عینحال کلیات این صنعت در تمام دنیا یکسان است.
برخی مدعیان ورود به خودرو سازی بر این باورند که چون در زمینه تأمین قطعات خودرو فعال بوده و بعضاً موفق عمل کردهاند این میتواند سندی بر موفقیت آنها در زمینه تولید خودرو نیز باشد. حال آنکه باید بدانیم در صنعت خودرو مانند هر صنعت پیچیده دیگری، نیاز به یک زنجیرهتأمین پیچیده وجود دارد. زنجیرهای متشکل از چندین تأمین کننده توانمند مختلف تا نه تنها قدرت چانهزنی کافی در اختیار خودروساز باشد بلکه بتواند در هر لحظه به هر دلیل از یک تأمینکننده به تأمینکننده دیگر تغییر موضع دهد و استراتژیهای خاص خود را اعمال کند.
ریسک تولید تکمنبعی
این درحالیاست که حضور پررنگ قطعهسازان در بین سهامدارن و هیئت مدیره خودروسازان باعث سوق دادن خودروساز به سمت فعالیت به شکل تکمنبع شده و به نوعی میتواند به پاشنه آشیل خودروساز بدل شود. این امر در بین تمام خودروسازان بزرگ دنیا به وضوح دیده میشود که به هیچ عنوان به صورت تک منبع در زمینه هیچ قطعهای فعالیت نمیکنند. حتی بعد از بروز برخی مشکلات در زمینه تأمین قطعات از چین بخصوص بعد از همهگیری کرونا، امروزه دنیای خودرو در تلاش است تأمینکنندگانی غیر چینی هم در زمینههای مختلف برای خود درنظر بگیرد. به همین دلیل فعالیت یک خودروساز به صورت تک منبع یک اشتباه استراتژیک مهم است و حضور یک تأمینکننده به عنوان سهامدار اصلی میتواند این ریسک را افزایشدهد.
از سوی دیگر سرمایهگذارانی که مطلقاً هیچگونه تجربه و پیشینهای در زمینه خودرو ندارند نیز به صِرف داشتن سرمایه سنگین، گزینه مناسبی برای به دستگرفتن کنترل خودروسازان بزرگ و با سابقه کشور نیستند. زیرا غیر از اینکه صنعت خودرو بالذات پیچیده و خاص است، این صنعت در کشور ما باپیچیدگیها و معضلاتی ویژه مواجهاست که در هیچ کتابی نوشتهنشده و در هیچ کالج و دانشگاهی تدریس نمیشود. لذا موفقیت در عرصه بازرگانی، صنعت غذا، صنعت دارو و حتی صنایع نظامی هیچ تضمینی مبنی بر موفقیت در صنعت خودرو نیست. درواقع صنعت خودرو ورای تأمین سرمایه، قطعه، تکنولوژی و تولید خودرو دو بخش بسیار کلیدی و مهم دارد. بخش تحقیق و توسعه(R&D)و بخش خدمات پس از فروش در صنعت خودرو با هر صنعت دیگری تفاوتهای بنیادین داشته و نیاز به تجربه و تخصیص عمیق در این زمینهها دارد.
نه انحصار نه واگذاری بیقاعده
اما این به آن معنا نیست که هیچکس حق ورود به این صنعت را ندارد که همانا انحصار و انحصار طلبی بلای جان هر صنعتی بوده، هست و خواهدبود. از همین روی پیشنهاد میشود که سازمانهای ذیربط بجای تحویل دادن لقمههای سنگین و بزرگ به بخش خصوصی، شرایطی را فراهم آورند که سرمایههای این بخش به صورت مستقل در زمینه تولید خودرو فعال شوند و پس از کسب تجربه و تبحر کافی آنگاه قصد سهامداری عمده در بزرگترین خودروسازان کشور را در سر بپرورانند. مخلص کلام اینکه هم قطعهساز میتواند خودروساز شود و هم تولیدکننده ماکارونی میتواند سرمایه خود را به این صنعت جذاب سرازیر کند اما تملک بزرگترین خودروسازان کشور نیاز به تجربه و پیشینهای جدی در زمینه تولید و عرضه خودرو و نیز توسعه محصول دارد.
انتهای پیام/
ادامه مطلب.....