R
RSS
مهمان
مهمان
«آغوش مرگ» در سازمانها، نام شاعرانه یک واقعیت خشن است: لحظهای که نهاد دیگر برای نابودی خود به دشمن بیرونی نیاز ندارد. هرکس، برای حفظ خود، رفتاری عقلانی در پیش میگیرد: متخصص میرود، فرصتطلب بهره میبرد، بیتفاوت عقب میکشد، اصلاحگر هشدار میدهد و فرسوده میشود. اما حاصل جمع این عقلانیتهای فردی، نوعی جنون جمعی است: مرگ آرام نهاد.
ادامه مطلب.....
ادامه مطلب.....