R
RSS
مهمان
مهمان
«نرمافزار مدنیسازی» دوورژه ستیز سیاسی را از خیابان به صندوق رأی برده، نظریهی هانتینگتون را از منظر «سختافزار عملیاتی» برای جابهجایی نخبگان مهیا می کند. در تاریخ معاصر ایران (از انقلاب ۵۷، خرداد ۷۶ تا تیر ۱۴۰۳)، هرگاه ترکیب نظریه دوورژه و هانتینگتون توانسته است میانهروها و اصلاح طلبان درون حاکمیت را (در نظام) با مصلحان قانونگرا (با نظام) پیوند بزند، پروژهی «تندروهای داخلی» و «امنیتیسازی خارجی» شکست خورده به نحوی که این فرآیند نشان می دهد، ترکیب مذکور قادر بوده وحدت مکانیکی فروپاشنده را به وحدت دینامیکی پویا، ارتقا دهد.
ادامه مطلب.....
ادامه مطلب.....