R
RSS
مهمان
مهمان
ژیژک بر پارادوکس تلخ قدرت دست میگذارد از نظر او رئیسجمهور یک قدرت هستهای، در کنار رژیمی هستهای، کشوری را که سلاح هستهای ندارد به نابودی تهدید میکند و همزمان با زبانی دلسوزانه از «مردم بزرگ ایران» سخن میگوید! ژیژک این دوزبانگی را ابزارِ کلاسیکِ خشونت امپریالیستی برای عادیسازیِ جنایت میداند. در نهایت، ژیژک هشدار میدهد که ایران برای او یک «نماد» است؛ نمادِ مرحلهای از تاریخ که در آن «نابودیِ یک تمدن» میتواند در قلب قدرت جهانی، به زبانِ عادی و تحت عناوین مقدسی چون «امنیت» و «دفاع از ارزشها» بیان شود.
ادامه مطلب.....
ادامه مطلب.....